Poezja Heol

[heol]

(bez...)wiara chwili
_____________

w przestrzeni
myśli
schodzimy do innej
realnej linii
granicy
naszego życia
zdążamy wszyscy w
jednym kierunku
bez
złudzeń na
zewnętrzne ataki amnezji
pogłębiające rzeczywisty obraz
narodzin
w oczekiwaniu dochodzimy do pasywności
oddziaływania
psychoanalitycznych sformułowań czasu
określenia
przemijania i myśli
schodzimy zdążając
ku śmierci
w przestrzeni
tego
świata
_________
heol
_____

[heol]

splot
_________


przestrzeń nagości
krzepnie w lawinie nagranych taśm
obrazuje konstruktywność doznań
wywołując ruchome
wrażenia sprawiające
misterium
ciała
obnażone emanują cielesnym aktem
miłosnej substancji
roztopione dłonie w gorączce
uniesienia potykają się o spazmatyczny
oddech rytmicznego tańca
organicznej fiziologii
harmonia zmysłów podwaja
inwencję ciszy
kolaż obrazowanej wspólnoty
odsłania obiektywny artyzm i
interpretację wrażeń
percepcyjnie postrzega reakcję
umożliwiając
słyszenie i czucie
werbalnie określa bodźce
zbliżenia i
happy endu
____
heol
_____

[Mysza]

Heol coś się obijasz przez ostatnie dni ;)

[Motorynka]

Ładne wiersze :>

[heol]

dzięki Motorynko,

[heol]

(bez)krytyka

tylko
niszczone myśli
odnajdują sens prawdy
w wolnych umysłach
języki wydźwigniete z milczenia
otwierają racjonalne rozwiązania
ciemności
naszej wyobraźni
syntetyczne ukształtowania wskazują
krytykowanie
podstawowego stada
bijemy brawo
klepiemy się po plecach
a słowa zabijają nieposłusznych
nieistotny sens
istotny bezsens
i pogląd
zawodowców na choroby
zawodowe
_____
heol
______

[heol]

przeciąg

otwarte
okno na przestrzał
wymiata rzeczywistość
martwej natury
chłodząc gorzki posmak jałmużny
białych myśli
przypadki
przeciwny podmuch
uspokaja rozwiane włosy
i niezapisane białe kartki
odwraca zwiędłe liście pelargonii
dyndają drzewa i ludzie
poodbijane w krzywym zwierciadle szyb
wesołe miasteczko z klownem
w pejzażu postrzepionego powietrza
i rozmazanej łzy
na smutnej twarzy
tylko nasionka dmuchawca lekko
unoszą się pod
sufitem
perspektywa
ciszy
_____
heol
______

[heol]

:poland:

[heol]

na krawędzi uczuć
___________

ogrodem idę przez lato
upojony głosem niewidzialnych doznań
i obietnicą usmiechniętego słońca
zanurzam się w uczuciu szczęścia

przez serce przepływają białe obłoki
w duszy spiewają ptaki
i jest mi tak dobrze
w tym świetle jawy

lecz nie wiem co znaczą na twarzy łzy
tęsknota to czy wspomnienia
czy ból co się chyłkiem czai
lęk wspomnień nieuleczalny powrócił

i przygniótł i serce i duszę
a ból co zżerał życie
z ust skargą się wyrwał
i modlić się zaczął

o spokój i wiosnę w ogrodzie
o miłość głęboką że aż zaboli
bo boleść ma prawo szukać ukojenia
do krawędzi uczuć iść

by nie roztrwonić życia w obłędzie
powrócić do ogrodu
który tchnął upojeniem
szczęściem i jasną miłością

głosem niewidzialnych doznań
i ścieżek przez lato
na krawędź uczuć
do ogrodu iść do lata
____
heol
____

[heol]

do Ciebie...Mamo

w
odległą przeszłość
w czas
najszczęśliwszy
wybieram się do Ciebie
by
ucałować Twoje
ręce spracowane
one
broniły przed chorobą i
nie skąpiły pieszczot
słowa mądre uczyły
życia i
Wierzę w Boga
a łzy
ukradkiem wycierane
szacunku i
na krzywdę
wrażliwości
usta co
szeptem przynosiły sen
dzieliły się ostatnim kęsem
cierpiałaś
gdy nie mogłaś udźwignąć ciężaru życia
odeszłaś
cichutko Mamo
zostawiając mi tylko
milczące spotkania
przy
grobie
_____
heol
______

[Scelena]

Piękny i na temat.

[heol]

czas życia
_________

zmierzch
w cmentarnym mroku
pora błogosławionej
ciszy
zaduma nad czasem
ciche wspomnienia
smutne
przytłumiona rozpacz duszy
w tym jednym dniu
milczące powitania przeszłości
zapaloną świecą
i modlitwą
prawdziwą na kolanach
rozżagwione płomienie zniczy
jak pochodnie
rozświetlają
ciemności jesiennych mogił
co w niebywały przepych
wprowadzają
nasze strapione serca
niepocieszone
jaką małością jest istnienie
jaka wiara w wielkość
krzyża
który daje nam nieskończoność
już
w innym świecie
tajemnica wiary
stygmaty męki
ogrójca i
kalwarii
odkupienie jak życie i
prawda
którą szuka się wiecznie
świat znika
za mgłą
ciche groby świecą resztkami lampek
nadszedł czas
na pozegnania
na drogę prawdy
na drogę
życia
i
przemijania
____
heol
____

[oskar]

do Ciebie...Mamo

w
odległą przeszłość
w czas
najszczęśliwszy
wybieram się do Ciebie
by
ucałować Twoje
ręce spracowane
one
broniły przed chorobą i
nie skąpiły pieszczot
słowa mądre uczyły
życia i
Wierzę w Boga
a łzy
ukradkiem wycierane
szacunku i
na krzywdę
wrażliwości
usta co
szeptem przynosiły sen
dzieliły się ostatnim kęsem
cierpiałaś
gdy nie mogłaś udźwignąć ciężaru życia
odeszłaś
cichutko Mamo
zostawiając mi tylko
milczące spotkania
przy
grobie
_____
heol
______

Witaj poeto...

Masz talent i Jesteś artystyczna dusza ...i nie wymiękaj - też mnie wyśmiali za częstochowskie rymy swego czasu,
więc również przestawiłem się na bardziej współczesne klimaty <plotki>

A swoją drogą to dziwne...bo gdzie szukać piękniejszej melodii w wierszu i rymów, jak nie u Tuwima, Broniewskiego,
Gałczyńskiego, Tetmajera, Norwida, Asnyka i wielu, wielu innych?

No ale nic nie poradzimy i trzeba się przystosować w myśl powszechnego prawa Natury "O zachowaniu gatunków" <lol>

Coś tam w wolnym czasie wstawię ze swojej poezji, abyś nie czuł się osamotniony...teraz jak jest nowy dział Blogi
to sobie zaszalejemy <luzik>

Pozdrawiam serdecznie i życzę weny...

[Scelena]

Heol to chłopczyk jest <lol2>

[oskar]

Heol to chłopczyk jest <lol2>

Już zmieniłem z "Witaj poetko" na "Witaj poeto"... <lol2>

Ps. ostatnio żyję w większym celibacie, niż mój proboszcz w parafii, więc wiesz...mogę mieć
nieprawidłowe skojarzenia <luzik>